ذره شایسته خورشید جهان آرا نیست

تو ندانم ز کدامین گلی ای مایه ناز

زان که در خاک بشر این همه استغنا نیست

دیده مستوجب دیدار جمالت نشود

پس چرا سرو چمن از همه بند آزاد است

گر به جان بنده آن سرو سهی بالا نیست

گفتمش چشم تو ای دوست هزاران خون کرد