جز شب تیره ما را که ز پی روزی نیست

ور نه آه سحری را اثری نیست که نیست

سیل اشک ار بکند خانه مردم نه عجب

کز غمت گریه کنان چشم تری نیست که نیست

پی هر شام سیاهی سحری نیست که نیست

چون خرامی، به قفا از ره رحمت بنگر

کز پی ات دیده حسرت نگری نیست که نیست