که در احیای دل مرده دم عیسی داشت

تلخ کامی مرا دید و ترش روی نشست

آن که صد تنگ شکر در لب شکرخا داشت

جانم آمد به لب از حسرت شیرین دهنی

شاهدی تشنه لبم کشت که از غایت لطف

چشمه آب بقا در لب جان بخشا داشت

بخت بدبین که ز اندوه کسی جان دادم