بخت بدبین که ز اندوه کسی جان دادم

که در احیای دل مرده دم عیسی داشت

شاهدی تشنه لبم کشت که از غایت لطف

چشمه آب بقا در لب جان بخشا داشت

کز پی کاهش غم روی نشاط افزا داشت

دل دیوانه از آن کوی به حسرت می رفت

ولی از سنبل او سلسله ها برپا داشت