ور نه صد مساله با مردم صاحب دل داشت

پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت

مهره مهر تو در حقه دل منزل داشت

من همین از نظر افتاده چشمت بودم

دوش با سرو حدیث غم خود می گفتم

کاو هم از قد تو خون در دل و پا در گل داشت

خون بهای دلم از چشم تو نتوانم خواست