خون بهای دلم از چشم تو نتوانم خواست

ور نه صد مساله با مردم صاحب دل داشت

دوش با سرو حدیث غم خود می گفتم

کاو هم از قد تو خون در دل و پا در گل داشت

که به یک غمزه دو صد غرقه به خون بسمل داشت

هر تنی در طلبت لایق جان دادن نیست

نیک بخت آن که تن پاک و دل قابل داشت