خط سبز از رخ زیبای تو سر زد افسوس

وز سر کوی تو بی نام و نشان باید رفت

گر به حسرت ندهم جان گرامی چه کنم

کز سر راه تو حسرت نگران باید رفت

که از این باغ به صد آه و فغان باید رفت

حسرتم سوخت زمانی که فروغی می گفت

کز درت با مژه اشک فشان باید رفت