که با لبش نتوان حرف شکرستان گفت

حکایت غم او من نگفته ام تنها

که این مقدمه هم گبر و هم مسلمان گفت

فغان که کام مرا تلخ کرد شیرینی

دل شکسته ما را درست نتوان کرد

غم نهفته او را به غیر نتوان گفت

ز توبه دادن مستان عشق معلوم است