خود را نگرانی و جهانی نگرانت

خرسند شکاری که نشینی به کمینش

قربان خدنگی که رها شد ز کمانت

تا آینه از خوبی خود با خبرت کرد

مانند تو بر روی زمین نادره ای نیست

زان خوانده فلک نادره دور زمانت

مویی که بدان بستگی رشته جهان هاست