مانند تو بر روی زمین نادره ای نیست

قربان خدنگی که رها شد ز کمانت

تا آینه از خوبی خود با خبرت کرد

خود را نگرانی و جهانی نگرانت

زان خوانده فلک نادره دور زمانت

مویی که بدان بستگی رشته جهان هاست

در شهر ندیدیم به جز موی میانت