دامنش را ز پی شکوه گرفتم روزی

عاقلان مژده که دیوانه به زنجیر افتاد

خواجه هی منع من از باده پرستی تا کی

چه کند بنده که در پنجه تقدیر افتاد

که زبان از سخن و نطق ز تقریر افتاد

گفتم از مساله عشق نویسم شرحی

هم ز کف نامه و هم خامه ز تحریر افتاد