شوریده سری کز پی سودای تو افتاد

تنها نه من افتاده سر پنجه عشقم

بس تن که ز بازوی توانای تو افتاد

هرگز نشود مشتری یوسف مصری

در دیده عشاق نه کم ز آب حیات است

خاکی که بر آن سایه بالای تو افتاد

آسوده شد از شورش صحرای قیامت