ز امید نگاهی که به حالش نفکندی

مانند شکاری که بر جرگ سپه افتاد

در مرحله عشق تو ای سرو قباپوش

چندان بدویدیم که از سر کله افتاد

دردا که مریض تو به حال تبه افتاد

آنجا که فروغ مه من یافت فروغی

خورشید فروغی است که بر خاک ره افتاد