دردا که مریض تو به حال تبه افتاد

در مرحله عشق تو ای سرو قباپوش

چندان بدویدیم که از سر کله افتاد

ز امید نگاهی که به حالش نفکندی

آنجا که فروغ مه من یافت فروغی

خورشید فروغی است که بر خاک ره افتاد