چنان ز زلف تو مرغ دلم به دام افتاد

کسی که عشق تواش منصب گدایی داد

اگر نه با تو یک پرده اش فلک پرورد

پس از برای چه گل بوی بی وفایی داد

که گر بمیرد نتوانمش رهایی داد

سزای من که دمی خرم از وصال شدم

هزار مرتبه عشق از غم جدایی داد