صد تیشه بباید زدنش بر دل هر سنگ

ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد

شاید که نگاهش گه کشتن به من افتد

تا سایه شیرین به سر کوه کن افتد

واقف شود از حالت دل های شکسته

هر دل که در آن جعد شکن بر شکن افتد