هر دل که در آن جعد شکن بر شکن افتد

صد تیشه بباید زدنش بر دل هر سنگ

تا سایه شیرین به سر کوه کن افتد

واقف شود از حالت دل های شکسته

خمیازه گشاید دهن زخم دلم باز

چون دیده بدان غمزه ناوک فکن افتد

ترسم که ز زندان سر زلف توام دل