خمیازه گشاید دهن زخم دلم باز

تا سایه شیرین به سر کوه کن افتد

واقف شود از حالت دل های شکسته

هر دل که در آن جعد شکن بر شکن افتد

چون دیده بدان غمزه ناوک فکن افتد

ترسم که ز زندان سر زلف توام دل

آزاد نگردیده به چاه ذقن افتد