آزاد نگردیده به چاه ذقن افتد

خمیازه گشاید دهن زخم دلم باز

چون دیده بدان غمزه ناوک فکن افتد

ترسم که ز زندان سر زلف توام دل

جان دادم و بوسی ز دهان تو گرفتم

فریاد گر این قصه دهن بر دهن افتد

کو بخت بلندی که بر زلف تو یک چند