بگذار که بیند قد و روی تو فروغی

گر چشم تو بر کشته خونین کفن افتاد

صاحب نظری را که به چشم توفتد چشم

حاشا که به دنبال غزال ختن افتد

تا از نظرش جلوه سرو و سمن افتد