داند که چرا چاک زدم جیب صبوری

فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد

در خون خود از جنبش مژگان تو افتد

هر دیده که بر چاک گریبان تو افتد

مرغ دلم از سینه کند قصد پریدن

مرغی ز قفس چون به گلستان تو افتد