که آشنا خبر از حال آشنا دارد

سزای آن که زدم لاف عاشقی همه عمر

اگر که تیغ زنندم به فرق جا دارد

حکایت غم جانان بپرس از دل من

مرا دلی است که از درد عشق رنجور است

ترا لبی است که سرمایه شفا دارد

یکی ز جمع پراکندگان عشق منم