که به جز خون دل و دیده ثمرها دارد

غافل از حال جگر سوخته عشق مباش

که در آتشکده سینه شررها دارد

مهر او تازه نهالی است به بستان وجود

قابل ناوک آن ترک کمان ابرو کیست

آن که از سینه صد پاره سپرها دارد

گاهی از لعل می گوید و گاه از لب جام