گاهی از لعل می گوید و گاه از لب جام

که به جز خون دل و دیده ثمرها دارد

قابل ناوک آن ترک کمان ابرو کیست

آن که از سینه صد پاره سپرها دارد

ساقی بی خبران از طرفه خبرها دارد

ناله سر می زند از هر بن مویم چون نی

به امیدی که دهان تو شکرها دارد