آن که بر آب بقا شد کرمش رهبر خضر

اشک سرخ و رخ زرد و تن لاغر دارد

تنگ عیشی نکشد آن که ز خون آب جگر

دم به دم باده گل رنگ به ساغر دارد

خبر از تشنگی کام سکندر دارد

گر نمی کشت مرا، خلق نمی دانستند

که دم از عشق زدن این همه کیفر دارد