گر نمی کشت مرا، خلق نمی دانستند

دم به دم باده گل رنگ به ساغر دارد

آن که بر آب بقا شد کرمش رهبر خضر

خبر از تشنگی کام سکندر دارد

که دم از عشق زدن این همه کیفر دارد

اشک عشاق کجا در نظرش می آید

لب لعلی که بسی ننگ ز گوهر دارد