لب لعلی که بسی ننگ ز گوهر دارد

گر نمی کشت مرا، خلق نمی دانستند

که دم از عشق زدن این همه کیفر دارد

اشک عشاق کجا در نظرش می آید

حال ما بی رخ آن ماه کسی می داند

که ز شب تا به سحر دیده بر اختر دارد

طوف بت خانه فروغی چه کند گر نکند