طوف بت خانه فروغی چه کند گر نکند

لب لعلی که بسی ننگ ز گوهر دارد

حال ما بی رخ آن ماه کسی می داند

که ز شب تا به سحر دیده بر اختر دارد

که بتان شکر و او هم دل کافر دارد