یقین شد جان سپاریهای من بر خویش این گونه

به قدر خویشتن هر کس که بینی مدرکی دارد

هوای دل عنانم می کشد هر دم نمی دانی

که از هر گوشه صید افکن سوار خانگی دارد

هنوز آن صورت زیبا در این معنی شکی دارد

فروغی را بجز مردن علاجی نیست دور از او

که داغ اندرون سوزی و درد مهلکی دارد