مرا در میان بلا می گذارد

کجا می توان بست کار کسی را

که اسباب کامش خدا می گذارد

دل آخر ز دست غمش می گریزد

ز کویش به جای دگر می رود دل

ولی هر چه دارد به جا می گذارد

دو تا کرده قد مرا نازنینی