صد جان گران مایه گرفت از لب جانان

نتوان ز خطازاده تمنای وفا کرد

در مجلس غیر آن بت بی شرم و حیا را

دیدم که چها خورد و چها برد و چها کرد

یک جان به سر راه طلب هر که فدا کرد

گر بر سر ما دست فلک تیغ ببارد

ما را نتوان زان مه بی مهر جدا کرد