هر شام دل از یاد سر زلف تو نالید

فردای جزا کس نتواند ثمنش کرد

هر جامه که بر قامت عشاق بریدند

عشق تو به سر پنجه قدرت کفنش کرد

مانند غریبی که هوای وطنش کرد

هر کس که به شیرین دهنی دل نسپارد

نتوان خبر از حال دل کوهکنش کرد