کارم به جان رسیده ست از ناصبوری دل

جز عاشقی مپندار کار دگر توان کرد

در هر کمین که آن ترک تیر از کمان گشاید

دل را هدف توان ساخت جان را سپر توان کرد

پنداشتم کز آن رو قطع نظر توان کرد

از من به کوی محبوب بی قدرتر کسی نیست

کی در غم محبت صبر آن قدر توان کرد