نرگس افسون گر ساقی مرا افسانه کرد

چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت

حلقه زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد

من که در افسون گری افسانه ام در روزگار

دامن آن گنج شادی را نیاوردم به دست

سیل غم بیهوده یکسر خانه ای ویرانه کرد

سر حق را بر سر دار فنا کرد آشکار