چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت

بعد از این در پای خم، انگور باید دانه کرد

نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا

مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد

حلقه زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد

من که در افسون گری افسانه ام در روزگار

نرگس افسون گر ساقی مرا افسانه کرد