نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا

تا می صاف محبت در وجودم خانه کرد

دانه تسبیح ما را حالتی هرگز نداد

بعد از این در پای خم، انگور باید دانه کرد

مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد

چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت

حلقه زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد