بعد از این در پای خم، انگور باید دانه کرد

سال ها کردم به صافی خدمت میخانه را

تا می صاف محبت در وجودم خانه کرد

دانه تسبیح ما را حالتی هرگز نداد

نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا

مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد

چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت