مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد

دانه تسبیح ما را حالتی هرگز نداد

بعد از این در پای خم، انگور باید دانه کرد

نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا

چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت

حلقه زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد

من که در افسون گری افسانه ام در روزگار