خنجری بر دل صد پاره ما محکم زد

اگر آن خال سیه رهزن من شد شاید

زان که شیطان به همین دانه ره آدم زد

چشم بد دور که آن صف زده مژگان دراز

خجلت عشق به حدی است که در مجلس دوست

آستین هم نتوان بر مژه پرنم زد

اولین نقطه پرگار محبت ماییم