اولین نقطه پرگار محبت ماییم

خنجری بر دل صد پاره ما محکم زد

خجلت عشق به حدی است که در مجلس دوست

آستین هم نتوان بر مژه پرنم زد

پس از آن کلک قضا دایره عالم زد

هر چه در جام تو ریزند فروغی می نوش

که به ساقی نتوان شکوه ز بیش و کم زد