هر چه در جام تو ریزند فروغی می نوش

آستین هم نتوان بر مژه پرنم زد

اولین نقطه پرگار محبت ماییم

پس از آن کلک قضا دایره عالم زد

که به ساقی نتوان شکوه ز بیش و کم زد