تو که از قید گرفتاری دل آزادی

گه به کار من و گاهی به دل یاران زد

ساقی آن باده که از لعل تو در ساغر ریخت

آتشی بود که در خانه میخواران زد

کی توان با تو دم از حال گرفتاران زد

تا عذار تو عرق ریز شد از آتش می

باغبان گفت که بر برگ سمن باران زد