گر پس از مرگ قدم بر سر خاکم بنهی

کز دم تیر تو شهری به امان برخیزد

گر بدین پسته خندان به چمن بنشینی

غنچه از شاخ به صد آه و فغان برخیزد

استخوانم ز لحد رقص کنان برخیزد

آخر ای سرو خرامنده، فروغی تا چند

از سر راه تو حسرت نگران برخیزد