از لعل پر فسونت گویا شدیم، آری

نرگس به یاد چشمت رنجور و ناتوان شد

در وصف تار مویت یک مو بیان نکردم

با آن که در تکلم هر موی من زبان شد

گر سامری تو باشی گوساله می توان شد

پای طلب کشیدم از کعبه و کلیسا

روزی که سجده گاهم آن خاک آستان شد