چو نافه غرق به خونابه جگر ماند

ز سر پرده غیب آن کسی خبردار است

که با حضور تو از خویش بی خبر ماند

دلی که زد به دو زلف تو لاف یک رنگی

هزار فتنه ز هر حلقه ای برانگیزد

شبی که عقرب زلف تو بر قمر ماند

دلت به سینه سیمین ز سنگ ساخته اند