تا صبا دم زده از طره مشک افشانش

یار بی پرده به بزم آمد و اغیار نماند

خسته ام کرد چنان در محبت که طبیب

تا خبردار شد از هستیم آثار نماند

مشک خون ناشده در طبله عطار نماند

گردشی دیدم از آن چشم فروغی که مرا

هیچ حاجت به در خانه خمار نماند