مشک خون ناشده در طبله عطار نماند

خسته ام کرد چنان در محبت که طبیب

تا خبردار شد از هستیم آثار نماند

تا صبا دم زده از طره مشک افشانش

گردشی دیدم از آن چشم فروغی که مرا

هیچ حاجت به در خانه خمار نماند