ای دریغا که به دامان تو دستم نرسید

که چرا جمع نشد حال پریشانی چند

بر نمی خورد دل از عمر گران مایه خویش

که نمی خورد ز مژگان تو پیکانی چند

با وجودی که زدم دست به دامانی چند

مژده ای دل که ز دیوان محبت امروز

از پی قتل تو صادر شده فرمانی چند