که چرا جمع نشد حال پریشانی چند

آه اگر دامن پاک تو نیارند به دست

خستگانی که دریدند گریبانی چند

از سر زلف پریشان تو معلومم گشت

بر نمی خورد دل از عمر گران مایه خویش

که نمی خورد ز مژگان تو پیکانی چند

ای دریغا که به دامان تو دستم نرسید