خستگانی که دریدند گریبانی چند

کسی از کافر چشم تو نپرسید آخر

کز چه روی ریخته ای خون مسلمانی چند

آه اگر دامن پاک تو نیارند به دست

از سر زلف پریشان تو معلومم گشت

که چرا جمع نشد حال پریشانی چند

بر نمی خورد دل از عمر گران مایه خویش